โครงการปฐมบทใหม่ค่ายอาสาพัฒนาสร้างเสริมสุขภาพ

“ค่ายเปลี่ยนคน คนเปลี่ยนความคิด”

โครงการปฐมบทใหม่ค่ายอาสาพัฒนาสร้างเสริมสุขภาพเดิมทีคือ โครงการค่ายอาสาพัฒนาสร้างเสริมสุขภาพ หรือ “ค่ายสร้างสุข” (Health@camp) เป็นโครงการความร่วมมือระหว่างสำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.) และมูลนิธิโกมลคีมทอง โดยมีเป้าหมายเพื่อสนับสนุนกิจกรรม การเรียนรู้นอกห้องเรียนให้กับนิสิต นักศึกษาในระดับอุดมศึกษาทั่วประเทศ และเพื่อสร้างมิติใหม่ของการทำค่ายที่ปลอดเหล้า บุหรี่ให้เกิดขึ้นแพร่หลาย โดยได้เริ่มดำเนินการมาตั้งแต่ปี 2549 จนถึงปัจจุบันปี 2552 รวมแล้วเป็นระยะเวลาถึง 4 ปี

ปีที่ 1 ก่อเกิด เป็นปีแห่งการก่อเกิดโครงการค่ายอาสาพัฒนาสร้างเสริมสุขภาพ เพื่อเป็นการสนับสนุนกิจกรรม การเรียนรู้นอกห้องเรียนให้กับนิสิต นักศึกษา เปิดพื้นที่ทางเลือกให้คนหนุ่มสาว ได้มีโอกาสออกไปรับรู้สังคมภายนอกรั้วมหาวิทยาลัยมากขึ้น เพราะเชื่อใน “พลังบริสุทธิ์ของคนหนุ่มสาว ยังคงมีอยู่ไม่ได้หายไปจากสังคม” อีกทั้งยังเป็นการเปิดมิติใหม่ของการทำค่ายแบบปลอดเหล้า บุหรี่ โดยเริ่มแรกกำหนดให้การสนับสนุนไม่เกิน 30 ค่าย แต่ปรากฏว่ามีนิสิต นักศึกษาให้ความสนใจส่งโครงการเข้ามาเป็นจำนวนมากจนต้องขยายการสนับสนุนเป็น 60 ค่าย และจากการติดตามประเมินผลในปีแรกพบว่ากระบวนการเรียนรู้ของนิสิต นักศึกษา อยู่ในระดับปัจเจก คือ สามารถบ่มเพาะจิตสำนึกสาธารณะ หรือแรงบันดาลใจให้กับนักศึกษาในการทำประโยชน์เพื่อผู้อื่นและชุมชนได้โดยไม่หวังผลตอบแทน และยังเป็นโอกาสในการฝึกฝนหรือขัดเกลาตนเองให้มีความอดทน เสียสละ มีน้ำใจ สามารถปรับตัวเพื่ออยู่ร่วมกับผู้อื่นได้อย่างเหมาะสม เรียนรู้ที่จะทำงานร่วมกัน ได้พบเพื่อนใหม่ได้ลองทำอะไรที่ยังไม่เคยทำ ได้เที่ยว ได้ประสบการณ์ เป็นต้น แต่ยังไม่ยกระดับไปถึงขั้นเพื่อส่วนรวมได้

ปีที่ 2 สะสมปริมาณสู่คุณภาพ ผลจากการที่มีนิสิตนักศึกษาให้ความสนใจเป็นจำนวนมาก ในปีที่ 2 จึงมีการขยายผลการสนับสนุนจากเดิมแค่ 30 ค่าย เป็น 100 ค่าย เพื่อกระจายให้ครอบคลุมในแต่ละภูมิภาค ทั้งนี้เพื่อเป็นการค้นหาค่ายที่จะสามารถเป็นค่ายต้นแบบในอนาคตได้ และเพื่อเป็นการปูพื้นฐานให้นิสิต นักศึกษาที่มีแนวคิดในเรื่องการทำงานด้านอาสาพัฒนาได้มีโอกาสมาพบปะ แลกเปลี่ยนแนวคิดการทำงานซึ่งกันและกันเพื่อในอนาคตจะสามารถก่อร่างเป็นเครือข่ายค่ายอาสาในปีต่อไปได้ในปีนี้เป้าหมายหลักจึงอยู่ที่การขยายผลการสนับสนุนเพื่อค้นหาค่ายต้นแบบ

ปีที่ 3 สะสมองค์ความรู้ จากการติดตามการทำงานค่ายของนิสิต นักศึกษาทั่วประเทศมาเป็นระยะเวลา 2 ปี ค่ายสร้างสุขในปีที่ 3 จึงก่อเกิดขึ้นโดยมีเป้าหมายเพื่อรวบรวมข้อมูลขั้นตอนการทำงานค่าย ตลอดจนข้อเรียนรู้ที่เกิดขึ้น เพื่อนำมาประมวลผลเป็นองค์ความรู้ว่าด้วยเรื่องของการทำงานค่ายอาสาพัฒนา จนสามารถรวบรวมเป็นคู่มือ “เคล็ด (ไม่) ลับ เพื่อความสุขและความสำเร็จในงานค่ายอาสาพัฒนา” ตอน “เมื่อดอกไม้บานที่งานค่าย” บอกเล่าเคล็ดลับการทำค่าย ตั้งแต่ขั้นเตรียมค่ายไปจนถึงขั้นสรุปค่ายเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ที่ว่า “คนสร้างค่าย ค่ายสร้างคน” นอกจากนี้ยังมีการขยายขอบเขตของการทำค่ายโดยไม่ยึดติดในรูปแบบเดิมๆ ที่ว่าค่ายต้องไปในที่กันดารหรือไปค้างคืน ดังนั้นในปีที่ 3 จึงก่อเกิดค่ายลักษณะจิตอาสา โดยทำต่อเนื่องตลอดทั้งปีว่างเมื่อไหร่ก็สามารถรวบรวมคนออกไปทำได้

ปีที่ 4 พัฒนาให้เกิดค่ายต้นแบบ เพื่อค้นหาค่ายอาสาพัฒนาฯ ที่จะสามารถสร้างการเรียนรู้ให้กับนิสิต นักศึกษาอย่างแท้จริง และชุมชนเองก็ได้รับประโยชน์อย่างแท้จริงด้วย ค่ายในปีที่ 4 จึงเน้นให้นิสิต นักศึกษา หันมาให้ความสนใจประเด็นทางสังคมมากขึ้น นอกเหนือไปจากการเรียนรู้ในระดับปัจเจกแล้วนั้นจะต้องทำค่ายโดยเน้นการมีส่วนร่วมกับชุมชนให้มากที่สุด โดยต้องศึกษาปัญหาของชุมชน และร่วมกันหาทางออกกับชุมชนยึดความต้องการของชุมชนเป็นหลัก และร่วมกันหาทางออกกับชุมชนยึดความต้องการของชุมชนเป็นหลัก อีกทั้งยังสนับสนุนให้เกิดการทำงานเป็นเครือข่ายเด็กค่ายอาสาสร้างสุขขึ้น

โครงการค่ายอาสาพัฒนาสร้างเสริมสุขภาพได้มีการเติบโตและมีการทำงานอย่างต่อเนื่องในการสนับสนุนงานค่ายอาสาพัฒนาสร้างเสริมสุขภาพให้ขยายผลและเกิดพื้นที่การเรียนรู้ต่างๆ ในวงกว้างทั้งในกลุ่ม ชมรม คณะ มหาวิทยาลัย รวมถึงพื้นที่ที่นักศึกษาลงไปทำกิจกรรมในชุมชน สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นผลอันเนื่องมาจากการเติบโตทางด้านความคิด และกระบวนการทำงานสิ่งที่ปรากฏเห็นได้อย่างชัดเจนและเป็นรูปธรรม คือ การสร้างเครือข่ายสร้างสุขโดยการรวมตัวของแกนนำและ กลุ่มเยาวชนที่มีความมุ่งมั่นในการขยายการทำงานค่ายสู่คนที่มีจิตอาสาอันเป็นผลสืบเนื่องมาจากการสนับสนุนโครงการค่ายอาสาพัฒนาสร้างเสริมสุขภาพ ซึ่งที่ผ่านมามุ่งเน้นการสร้างเครือข่ายการทำงานค่ายและการพัฒนาศักยภาพของแกนนำค่าย

โครงการค่ายอาสาพัฒนาสร้างเสริมสุขภาพปีนี้ จึงตอกย้ำแนวคิดการทำค่ายโดยเน้นการมีส่วนร่วมกับชุมชน และให้ความสำคัญของพลังกลุ่มคนเหล่านี้ที่จะสามารถเข้ามามีบทบาทในการทำประโยชน์เพื่อสังคม และยังเป็นอีกพื้นที่หนึ่งในการแลกเปลี่ยน เรียนรู้ประสบการณ์ดีๆ ในการทำกิจกรรม เพื่อให้เกิดพื้นที่เครือข่ายเด็กค่ายในแต่ละภูมิภาค อีกทั้งยังมีการติดตามเพื่อเก็บข้อมูลเด็กค่ายที่ได้รับทุนจากโครงการว่ามีการพัฒนาและนำประสบการณ์จากทำงานค่ายไปใช้ในชีวิต และการทำงานเพื่อให้เป็นปฐมบทใหม่ค่ายอาสาพัฒนาสร้างเสริมสุขภาพ “ค่ายเปลี่ยนคน คนเปลี่ยนความคิด” อย่างแท้จริง

บรรยากาศของงานเริ่มต้นจากการทะยอยเดินทางมาถึงของเหล่าอดีตเด็กค่าย..จาก 1 เป็น2 จาก 2 เป็น 3.. 4.. 5…. จนในที่สุดรวมๆกันแล้วก็ประมาณ 25 คน ซึ่งทั้งหมดเคยเป็นนิสิต-นักศึกษของาเค่ายสร้างสุขมาตั้งแต่ ปี 1-5 แม้ในระยะแรกอาจจะยังไม่คุ้นเคยกัน แต่ด้วยจิตวิญญาณของเด็กค่าย กระบวนการปฏิสัมพันธ์ระหว่างกันและกันจึงเกิดขึ้นได้ไม่ยากนัก มีการจับกลุ่มพูดคุย สอบถามถึงความเป็นอยู่ หน้าที่การงาน ตลอดจนการหวนระลึกถึงวีรกรรมในสมัยที่เป็นเด็กค่าย สิ่งที่ตามมานั้นก็คือรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ที่แฝงไปด้วยมิตรภาพและความทรงจำดีๆ

กิจกรรมภายในงาน เริ่มจากกระบวนการสันทนาการ เพื่อสร้างความสัมพันธ์และความคุ้นเคย ถึงแม้สถานะของพวกเขาทุกวันนี้ จะเป็นถึงคุณครู คุณหมอ คุณวิศวกร ฯลฯ แต่สิ่งเหล่านี้กลับไม่ใช่อุปสรรคในการร่วมกิจกรรมเลย โดยเฉพาะการผลัดเปลี่ยนกันออกมานำกิจกรรม ซึ่งทุกคนก็สามารถทำได้ดี มีการฉายวีดีทัศน์บรรยากาศค่ายสร้างสุขทั้ง 5 ปีที่ผ่ามมา เนื้อหาจะเป็นการบอกเล่าเรื่องราวของวีถีชาวค่าย ไม่ว่าจะเป็นรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ คราบน้ำตา ที่เกิดจากการซาบซึ่งในรสชาติของคำว่า “ค่ายอาสา” จากนั้นมีการแบ่งกลุ่มย่อยเพื่อให้สมาชิกได้ทบทวนความทรงจำและสะท้อนความรู้สึกที่มีต่อค่ายอาสา รวมไปถึงการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน

เพื่อสร้างอารมณ์และความรู้สึกถึงความเป็นค่ายอาสา ให้แก่อดีตเด็กค่ายที่มาร่วมงานนี้ ได้มีการบรรเลงกีต้าร์เพื่อขับกล่อมเป็นเสียงดนตรี ด้วยบทเพลงแห่งค่ายอาสาที่หลาย ๆ คนคุ้นหูเป็นอย่างดี ซึ่งนอกจากระสร้างความเพลิดเพลินแล้ว ยังให้แง่คิดดี ๆ อีกด้วย

ในช่วงบ่าย เป็นกิจกรรมวงคุย ในประเด็นของความรู้สึกในการอยากที่จะทำกิจกรรในรูปแบบของงานอาสา ต่ออีกหรือไม่ และทิศทางที่จะก้าวเดินต่อไป…. โดยหลาย ๆคน ก็สะท้อนความรู้สึก ความคิดเห็นและทัศนคติของตังเองออกมา เนื้อหาที่สรุปได้จากประเด็นนี้ คือ ทุกคนมีมิติของความอยากที่จะทำกิจกรรมในรูปแบบของงานอาสาอยู่ เพียงแต่อาจจะติดขัดด้วยปัจจัยและเงื่อนไขต่าง ๆ เท่านั้นเอง เพื่อที่จะพัฒนาไปสู่ความเป็นรูปเป็นร่างของความคิดดังกล่าว จึงเกิดการตั้งคณะทำงานโดยมาจากการเลือกกันเองของผู้เข้าร่วมงาน เพื่อทำหน้าที่เป็นกลุ่มประสานงานในการขับเคลื่อนงาน ซึ่งสิ่งที่สมาชิกต้องการโดยด่วน คือพื้นที่ในการพูดคุยติดต่อประสานงานและแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน โดยได้เลือกใช้เว็บไซด์เด็กค่าย www.dek-kai.org เป็นจุดเริ่มต้นในการสร้างพื้นที่ดังกล่าว

สุดท้ายเป็นกิจกรรมที่เรียกความสนใจจากสมาชิกได้ไม่น้อย นั้นคือ การสอยดาวและการแลกของที่ระลึก ซึ่งของรางวัลก็เป็นสิ่งของที่ทางมูลนิธิ ฯ และทางสมาชิกได้เตรียมมาเอง โดยมูลค่าสิ่งของอาจจะไม่มากมายนัก แต่จะมีความสำคัญในแง่ของคุณค่าทางจิตใจมากกว่า อาทิ เสื้อค่ายสร้างสุขตั้นแต่รุ่นปีที่ 1-5 หนังสือครูโกมล แด่หนุ่มสาว สมุดทำมือ โปสการ์ด เป็นต้น

การเดินทางมาพบกันครั้งนี้ ทุกคนต่างเดินทางมาด้วยใจ เห็นได้จากการกระตือรือร้นที่จะเสนอแนวทางเพื่อนำไปสู่ความเป็นไปได้ ในการสร้างเครือข่ายการทำกิจกรรมของคนวัยทำงาน ที่ต้องเผชิญกันเงื่อนไขต่าง ๆ มากมาย การพบกันครั้งนี้ อาจจะถือเป็นจุดเริ่มต้นของการสร้างเครือข่ายการทำงานอาสาในระดับของคนวัยทำงาน ความเชื่อความฝันถึงสังคมอันดีงานที่เคยร่วมกันทำในช่วงชีวิตนิสิต-นักศึกษา จะได้รับการสานต่อกันต่อไป

ผู้ใหญ่มีได้ออกไปหาคนเหล่านั้น มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งท่าทางคงเป็นหัวหน้าตรงเข้ามาทักทาย และเจรจากับผู้ใหญ่ ในสายตาของพวกเด็กขนาดเธอแต่ไรมา ผู้ใหญ่มีนั้นถือเสมือนเป็นคนที่น่านับถือที่สุดในหมู่บ้าน เพราะว่าหลวงท่านตั้งแกไว้เป็นหัวหน้า และทุกคนต้องเชื่อฟังแก แต่วันนี้ผู้ใหญ่มีไม่ได้มีลักษณะของ หัวหน้าเลย แกเข้าไปพูดจากับเด็กหนุ่มเหล่านั้นไม่ผิดอะไรกับที่แกเคยพูดกับเจ้านาย ทองม้วนชักหวาดขึ้นมาครามครัน ถ้าคนเหล่านี้ล้วนเป็นเจ้านาย เขามา กันทำไมพร้อมกันตั้ง 50-60 คน ถึงเธอจะเป็นเด็กเธอก็รู้ดีว่าเจ้านายเพียง 2-3 คน ก็อาจจะทำให้หมู่บ้านโกลาหลได้แล้ว และนี่เขามากันตั้งโขยงหนึ่ง

พวกนั้นเริ่มขนกระเป่าเสื้อผ้า เดินตามผู้ใหญ่มีไปที่โรงเรียน เป็นที่เข้าใจกันว่าพวกเขาจะไปพักนอนกันที่นั่น เธอสงสัยอยู่ไม่วายว่าคนเหล่านั้นเขาจะมาค้างคืนที่นี่ทำไม ไม่มีเจ้านายคนไหนเขาทำกันมาก่อนและที่บ้านของเธอตอนกลางคืนก็ไม่เห็นจะมี อะไรนอกจากความมืดตื้อ เสียงจิ้งหรีดและเสียงลมพัดเท่านั้น ไม่มีใครในหมู่บ้านจะให้คำตอบแก่ดวงใจอันเต็มไปด้วยความอยากรู้ของเธอได้ พ่อนั้นไม่เคยว่างพอสำหรับคำถามใดๆทั้งสิ้น แม่ก็ไม่เคยจะใส่ใจอะไรมาก ไปกว่างานประจำวันอันน่าเหน็ดเหนื่อยแทน “ครูก็ดุเกินกว่าที่จะมีใครกล้าไปยุ่งด้วย ผู้ใหญ่มีคนที่ควรจะรู้เรื่องดีนั้นเล่าก็มัวไปสาละวนจัดแจงต้อนรับหา ข้าวหาน้ำให้พวกเขากินกัน แต่อย่างไรก็ช่างเถอะ ทองม้วนคิด ถ้าหากพวกเขาจะยังคงอยู่ที่นี่กันต่อไป เธอก็คงจะพอหาคำตอบได้เองในไม่ช้า

เย็นวันนั้นผู้ใหญ่ก็ได้เคาะเกราะเรียกประชุม พวกที่มาในรถคันใหญ่ก็มากันด้วย ราวว่าเขาได้เข้ามาเป็นสมาชิกของหมู่บ้านแล้วด้วยฉะนั้น ทองม้วนวิ่งหลบแม่ ไปฟังเขาประชุมกัน เธอต้องการรู้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธออยากรู้และสงสัย ผู้ใหญ่มีไม่ใช่คนที่พูดเก่งมาแต่ไหนแต่ไร ดังนั้นเมื่อแกลุกขึ้นมาพูด แกก็ยังคงงกๆ เงิ่นๆ และพูดไม่ค่อยปะติดปะต่อกัน ทองม้วนฟังได้ความเพียงเลาๆว่า คน เหล่านี้เป็นนักเรียนมาจากเมืองหลวง ระหว่างนี้พวกเขาหยุดเรียนกัน จึงได้เสียสละออกมาเพื่อช่วยสร้างฐานะความเป็นอยู่ของชาวบ้านให้ดีขึ้น เธอไม่ค่อย เข้าใจนักว่าทำไมพวกเขาถึงมาช่วย และจะมาช่วยทำอะไร แต่เธอก็ดีใจที่ได้รู้ว่าอย่างน้อยพวกเขาก็ไม่ใช่เจ้านาย

ต่อจากนั้นคนที่เป็นหัวหน้าฝ่ายเขาก็ลุกขึ้นพูดบ้าง เขาพูดได้เก่งกว่าผู้ใหญ่เยอะ และพูดอะไรเสียยืดยาวจนพวกชาวบ้านทำท่าเหมือนกับว่าจะหลับไปหลายคน ทองม้วนรู้สึกทึ่งในท่าทางและคำพูดของเขายิ่งนัก แม้ว่าเธอจะไม่เข้าใจถ้อยคำทั้งหมดที่เขาพูดมา เนื่องจากเขาใช้คำบางคำซึ่งเธอไม่เคยได้ยินมาก่อน และบางครั้งก็เป็นภาษาฝรั่งปนมาด้วย เธอรู้แต่เพียงว่าพวกเขากำลังพยายามจะอธิบายให้พวกชาวบ้านเข้าใจว่าพวกเขา เป็นผู้ที่ยอมเสียสละมาทำงานโดยไม่ ได้รับสิ่งตอบแทนใดๆ ทั้งนี้ก็เพื่อผลประโยชน์ของประเทศชาติเป็นสำคัญเท่านั้น เวลาเขาพูดถึงประเทศชาติ เขาพูดด้วยเสียงอันดังและทำมือทำไม้ขึงขัง พวกชาวบ้านได้แต่ผงกหัวขึ้นดูด้วยความฉงนและสนุก นอกจากผู้ใหญ่บ้านกับครูแล้วก็คงจะไม่มีใครรู้เรื่องชาติกันเท่าใดนัก แม้แต่นักเรียนชั้นประถมสี่อย่าง ทองม้วนเองก็ยังยากที่จะเข้าใจ ถึงแม้ว่าครูจะเคยพยายามชี้ให้เธอเห็นภาพของชาติสักเท่าไร เธอก็นึกไม่ออก เพราะสิ่งที่เธอเห็นอยู่ก็มีแต่หมู่บ้าน ทุ่งนา ควาย และเด็กเลี้ยงควายเท่านั้น ชาติจะมีรูปร่างหน้าตาอย่างไรหนอ ถ้ามันใหญ่กว่าทั้งหมู่บ้านและทุ่งนารวมกัน

วันรุ่งขึ้นพวกเขาก็เริ่มตั้งต้นทำงานตามที่เขาพูดไว้ พวกผู้หญิงเป็นฝ่ายช่วยขนดิน ขนไม้ ไสกบ ขณะที่พวกผู้ชายบางกลุ่มเริ่มขุดหลุมฝังเสา บางกลุ่มบากหัว เสาและบางกลุ่มก็เลื่อยไม้ พวกเขาทำงานกันด้วยใบหน้ายิ้มแย้มและร่าเริง คุยกันไปด้วยเย้าแหย่กันไปด้วยอย่างน่าสนุกสนาน ทองม้วนไม่เคยเห็นการทำงาน เช่นนี้มาก่อน ที่บ้านของเธอเวลาใครจะปลูกบ้านสักหลังจะไปตามช่างไม้มา 2-3 คนก็พอแล้ว จากนั้นเขาก็จะตั้งหน้าตั้งตาทำงานกันอย่างจริงจัง จนแทบ ไม่ค่อยได้พูดจากันมากนัก แต่ที่นี่มีคนตั้ง 50-60 คนสำหรับสร้างบ้านหลังเดียว อ้อ ไม่ใช่บ้านหรอก พวกเขาเรียกมันว่า “ศาลาประชาคม” หรืออะไรนี่แหละ ทองม้วนไม่ค่อยเข้าใจชัดนักว่าศาลาประชาคมจะต่างกับศาลาวัดที่เธอมีอยู่ แล้วอย่างไร เห็นแต่พวกเขาอธิบายกันว่าจะได้ไว้เป็นที่พบปะหย่อนใจของชาว บ้าน เป็นการส่งเสริมสันทนาการหรืออะไรทำนองนั้น ไอ้คำหลังนี่เธอยิ่งไม่รู้เรื่องเลยว่ามันหมายถึงอะไรกัน เธอไม่ได้นึกมาก่อนด้วยซ้ำว่าจะมีคำนี้อยู่ในโลก แต่อย่างไรก็ดี เธอคิดว่าอย่างน้อยมันก็คงจะต้องเป็นสิ่งที่มีประโยชน์ ไม่งั้นพวกเขาตั้งหกสิบคนก็คงไม่อุตส่าห์เดินทางไกลมาทำกัน แล้วพวกเขาก็เป็นนัก เรียนชั้นสูงมากมายกว่าเธอหลายเท่าด้วย เขาต้องฉลาดกว่าทุกคนในหมู่บ้านแน่ๆ

ตกเที่ยงเธอก็ได้ยินเสียงนกหวีด และเห็นพวกเขาวางมือจากงาน เดินกลับที่พักกันเป็นกลุ่มๆ ทองม้วนชอบแม้แต่วิธีการเดินของพวกเขา เขาเดินกระจายกัน ตามสบาย และตะโกนคุยกันได้อย่างน่าสนุกสนาน ที่โรงเรียนนั้นก็มีพวกเขาอีกกลุ่มหนึ่งทั้งหญิงและชายเป็นฝ่ายจัดทำอาหาร เตรียมไว้ พวกเขานั่งล้อมวงกิน กันด้วยท่าทางอันน่าเอร็ดอร่อย และพอบ่ายพวกเขาก็เริ่มทำงานกันต่อ

ตอนเย็นเธอได้ยินเสียงนกหวีดอีกครั้งหนึ่ง พวกเขาต่างพากันมาอาบน้ำอาบท่า และนั่งคุยกันแถวหน้าสนามโรงเรียน มีใครเอาเครื่องดนตรีรูปร่างแปลกชนิด หนึ่งขึ้นมาเล่น แล้วพวกเขาร้องเพลงกันด้วยภาษาซึ่งทองม้วนไม่อาจที่จะเข้าใจได้เลย พอตกค่ำพวกเขาก็จุดตะเกียงเจ้าพายุขึ้นราวกับจะมีงานพิธีอะไรกัน ถึงตอนนี้พวกเด็กชักกล้าขึ้นมาบ้างแล้ว จึงเข้าไปเมียงมองใกล้กว่าแต่ก่อน พวกหญิงสาวแต่งตัวสวยงามเหล่านั้นเห็นเข้าก็มาเรียกให้พวกเธอไปนั่งด้วย แต่ ไม่มีใครกล้า ทองม้วนยืนแอบอยู่ตรงมุมมืดๆแห่งหนึ่ง เธอรู้สึกอายเสื้อผ้าปุปะของเธอ อายว่าถ้าถูกถามเธอจะพูดอะไรตะกุกตะกัก คนเหล่านั้นล้วนแต่งตัว ด้วยเสื้อผ้าดีกว่าของเธอมากนัก และเขาก็พูดกันเก่งเสียเหลือเกิน พวกเขาจับกลุ่มกันร้องเพลงและมีการละเล่นต่างๆ ล้วนแต่เป็นการละเล่นที่แปลกสำหรับ เธอไปเสียทั้งสิ้น และไม่ว่าเขาจะเล่นอะไรกันก็ตาม มักจะมีใครคนหนึ่งทำผิดเสมอ เขาต้องถูกลงโทษให้ทำอะไรแล้วแต่คนอื่นจะสั่ง ทองม้วนได้เห็นเขาเล่นกันพิเรนๆ ซึ่งทำให้เธอรู้สึกทึ่ง เด็กหนุ่มคนหนึ่งถูกสั่งให้ไปคุกเข่าขอความรักจากหญิงสาวต่อหน้าคนมากมาย แล้วพวกเขาก็หัวเราะกัน เธอไม่เคยเห็นใครทำท่าทางกันแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต

หลังจากที่เขาได้หาวิธีการเล่นแปลกๆ จนไม่มีอะไรจะเล่นกันต่อไปอีกแล้ว หัวหน้าก็ลุกขึ้นมาพูดอีก ดูเขาช่างเป็นคนชอบพูดเสียจริงๆ เขาพูดสรุปผลงานที่ ได้ทำไปว่าดีอย่างโน้นวิเศษอย่างนี้ และก็ไม่ลืมที่จะพูดถึงประเทศชาติด้วยความภาคภูมิใจเหมือนกับทุกครั้ง เสร็จแล้วเขาก็เปิดโอกาสให้คนอื่นๆขึ้นพูดบ้าง มีเด็กหนุ่มท่าทางเอาจริงเอาจังอีกคนหนึ่งลุกขึ้นพูด เสียงของเขาไม่ดีเท่าหัวหน้า แต่ก็ดังและหนักแน่น เขาพูดว่าเรา (หมายถึงพวกเขา) มัวแต่มาจับกลุ่มกันเองเกินไป ไม่ได้ทำตัวให้เข้ากับชาวบ้าน แม้แต่การแต่งตัวก็ผิดแปลกแล้ว เขาร้องขอให้ทุกคนพยายามช่วยกันหาทางแก้ไขข้อบกพร่องอันนี้ พอเขาพูดจบ ก็ได้รับการสนับสนุนด้วยการตบมือกราวใหญ่ หัวหน้าลุกขึ้นมาพูดว่า เขาก็คิดๆไว้เหมือนกัน แต่เห็นว่าเป็นวันแรกๆ เลยปล่อยไปก่อน ต่อไปเราก็ควร พยายามทำตัวให้เข้ากับชาวบ้านมากขึ้น หัวหน้าก็เลยได้รับการตบมือด้วยเหมือนกัน

เมื่อกลับไปบ้าน ทองม้วนใช้เวลานานกว่าปกติกว่าจะหลับลงได้ ทุกสิ่งทุกอย่างดูช่างตื่นเต้นสำหรับเธอผู้ไม่เคยออกไปนอกหมู่บ้านเลย หลับแล้วเธอก็ยัง ฝันต่ออีก เธอฝันเห็นว่าเธอได้เข้าไปรวมอยู่ในกลุ่มพวกเขาเหล่านั้น และกำลังช่วยเขาสร้างบ้านหลังนั้นอยู่ด้วยความสนุกสนาน บ้านที่มีความสำคัญกว่า บ้านทุกหลังที่เธอเคยรู้จัก เพราะเป็นบ้านที่มีความหมายต่อความเจริญของประเทศชาติ เธอยังได้ฝันต่อไปอีกว่า เธอได้เดินทางกลับไปเรียนหนังสือต่อที่ เมืองหลวงกับพวกเขาเหล่านั้น เธอไม่ต้องถูกแม่ดุอีกต่อไป และไม่ต้องมานั่งเฝ้าเลี้ยงควายที่บ้านอีกต่อไป ได้แต่นั่งคุยกันอย่างสนุกสนานเหมือนอย่างที่เธอ เคยเห็นในภาพพจน์แห่งความเป็นจริง

เมื่อเธอตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น เธอรู้สึกเสียใจที่มันเป็นเพียงความฝัน ในขณะเดียวกันเธอก็รู้สึกโล่งใจด้วยที่ไม่ต้องจากบ้านพ่อแม่พี่น้องไปจริงๆ เธอจะเอา อะไรไปคุยกับเขาได้ ทองม้วนคิด แล้วอยู่โน่นถ้าไม่มีควายให้เลี้ยงเธอจะไปเลี้ยงอะไรแทนกัน

วันนี้พวกเขาก็คงทำงานกันไปเหมือนวันวาน มีที่พิเศษมาก็คือ ตกเย็นพวกเขาส่วนมากแต่งตัวผิดกว่าเก่า พวกผู้ชายใส่เสื้อคอกลมสีหม่นๆ มีเชือกผูกแทน กระดุม เป็นเสื้อชนิดที่เธอไม่เคยเห็นใครในหมู่บ้านเขาใส่กัน บางคนก็เอาผ้าขาวม้ามาเคียนเอว ซึ่งก็ทำให้ดูแปลกออกไปอีก พวกผู้หญิงใส่เสื้อแขนกระบอก นุ่งซิ่นไหม เป็นเครื่องแต่งตัวชนิดไม่มีใครในหมู่บ้านจะมีปัญญามีอีกเหมือนกัน พวกเขาพากันยิ้มย่องแล้วร้องทักกันว่า เป็นไงฉันเหมือนชาวบ้านเปี๊ยบเลยใช่ ไหม ทองม้วนอยากหัวเราะ แต่เธอก็หัวเราะไม่ออก เธอไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจึงเป็นเช่นนั้น บางทีอาจจะเป็นด้วยความเห็นใจที่มีหลงอยู่ในใจอันอ่อนโยน ของเธอก็ได้

อย่างไรก็ตามที พวกเขาก็ได้พิสูจน์ให้เห็นว่า พวกเขาหาใช่เป็นคนเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อเหมือนอย่างชาวบ้านที่ชอบเย้ยหยันบางคน คาดกันไว้ไม่ เขาจะทำงาน กันทั้งวันอย่างแข็งขัน มิใยที่แดดจะกล้าหรือฝนจะพรำ ไม่ช้าวัน ศาลาประชาคมก็เป็นรูปร่างขึ้นมา เวลาเย็นพวกเขาบางคนจะเข้ามาถึงลานบ้านอย่างสนิทสนม ชวนคุยถึงเรื่องโน้นเรื่องนี้จิปาถะ หรือไม่ก็เอาพวกเสื้อผ้าและหนังสือเล่มเล็กๆมาแจก พวกพ่อแม่มักจะพอใจกับเสื้อผ้า ในขณะที่เด็กนักเรียนขนาดเธอ สนใจอยู่กับรูปภาพประกอบในหนังสือ เป็นหนังสือที่แนะนำวิธีป้องกันโรคสารพัดชนิด ทองม้วนไม่เข้าใจอย่างเดียวก็คือว่า กระดาษไม่กี่แผ่นแค่นี้จะช่วย ป้องกันโรคที่น่ากลัวนั้นได้อย่างไร แต่เธอก็ไม่เคยถาม เธอไม่กล้าถาม เธอรู้สึกเหมือนว่าการถามอาจจะกลายเป็นการทำลายความไว้วางใจต่อกันที่ต่าง ฝ่ายต่างพยายามรักษาไว้เสียก็ได้ เธอจึงได้แต่เงียบและพอใจต่อทุกสิ่งทุกอย่าง

ตอนกลางคืนพวกเขาก็คงเล่นสนุกสนานกันอย่างเดิมโดยไม่รู้จักเบื่อหน่าย พวกเด็กๆ มักจะไปคอยดูด้วยหวังว่าจะมีอะไรสนุกๆ เช่น ลิเกหรือลำตัด มาให้ดูบ้าง แต่พวกเขาไม่เคยได้พบเลย พวกนักศึกษาเหล่านั้นถนัดแต่การร้องเพลงฝรั่งและเล่นสนุกตลกโปกฮา ซึ่งเด็กๆไม่เคยเข้าใจ ในบรรดาการละเล่นทั้งหมดมีอยู่ อย่างเดียวที่เขาสามารถจะทำความเข้าใจร่วมกันได้ สิ่งนั้นก็คือรำวง ทองม้วนมักชอบไปดูตอนที่เขารำวง เพราะมันทำให้เธอพอใจกับความรู้สึกทำนองที่ว่า พวกเขาไม่ได้อยู่ห่างไกลเธอจนเกินไปนัก

เวลาผ่านไป ผ่านไป จนคนทั้งหลายในหมู่บ้านเริ่มรู้สึกเหมือนว่านักศึกษาพวกนั้นได้กลายมาเป็น ส่วนหนึ่งของหมู่บ้านเช่นเดียวกับพวกเขา เช่นเดียวกับวัว ควาย และทองม้วนเองก็เริ่มรู้สึกเหมือนว่าเสียงนกหวีดนั้นได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่ง ในชีวิตประจำวันของเธอ ทุกเช้าที่เธอได้ยินมัน เธอรู้ว่าพวกเขาเริ่มจะทำ งานกันอีกแล้ว และเธอก็จะกระวีกระวาดเข้าไปช่วยแม่ทำงานบ้าง ก่อนหน้านี้เธอรู้สึกว่างานนั้นเป็นสิ่งที่น่าเบื่อหน่ายเสียยิ่งนัก แต่เมื่อเธอได้เห็นคนเหล่า นั้นทำงานกันด้วยความสนุกสนาน เธอก็รู้สึกอายตัวเองขึ้นมาในทันทีทันใด

แต่แล้ววันสุดท้ายก็มาถึงเข้าจนได้ วันหนึ่งศาลาประชมคมเสร็จเรียบร้อย มันยืนตระหง่านอยู่กลางทุ่งเหมือนกับสัตว์มหึมา เป็นอาคารโปร่งๆ มีแต่หลังคาไม่ มีฝา ฟื้นลาดปูนซีเมนต์ตลอด ปลายสุดด้านหนึ่งมียกพื้นขึ้นมาเหมือนกับเวทีลิเก พวกนักศึกษาต่างมีท่าทางภูมิอกภูมิใจและมองมันแล้วมองมันอีกอย่างชื่นชม เขาเอากล้องถ่ายรูปมาถ่ายกันใหญ่และใครต่อใครที่ใหญ่ๆโตๆ ก็มาชมเชยกัน มีทั้งนายอำเภอ เจ้านายทั้งหลาย และแม้กระทั่งข้าหลวงเองก็ยังแวะมาหน่อยหนึ่ง นับเป็นเหตุการณ์ที่พิเศษสุดในหมู่บ้านของเธอเลยทีเดียว เพราะนอกจากผู้ใหญ่มีแล้วก็ไม่มีใครในหมู่บ้านเลยที่เคยได้เห็นหน้าข้าหลวง มาก่อน และก็ไม่มีใครเห็นนายอำเภอยิ้มเหมือนวันนี้อีกเช่นกัน

———————————–

แม้เวลาจะห่างกันถึง 30 กว่าปี แต่ทัศนคติของ “คนเมือง” ที่มีต่อชีวิตชนบทดังปรากฏในเรื่องสั้นข้างต้น แทบจะไม่แตกต่างกันเลย ชนบทในสายตาคนเมืองคือดินแดนในอุดมคติ ผู้คนมีแต่ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ และความจริงใจต่อกันและกัน ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางธรรมชาติบริสุทธิ์ ฟ้าสีฟ้า น้ำใสสะอาด อากาศปลอดมลพิษ แต่ในอีกด้านหนึ่งนั้น คนเมืองผู้ถือว่าตัวเองเป็นผู้เจริญกว่ามักจะมองว่าชนบทคือดินแดนแห่งความยากจน อดอยาก ล้าหลัง อ่อนแอ และรอคอยให้พวกเขายื่นมือเข้าไปช่วยเหลือโอบอุ้มค้ำชู

“เหมือนอย่างไม่เคย” เลือกนำเสนอช่องว่างระหว่างเมืองและชนบท ผ่านเรื่องราวของนักศึกษาจากกรุงเทพฯ กลุ่มหนึ่งที่เดินทางไปช่วยพัฒนาหมู่บ้านแร้นแค้นในต่างจังหวัด พวกเขาได้ช่วยกันสร้างศาลาประชาคมขึ้นมาหลังหนึ่งเพื่อให้ชาวบ้านได้ใช้เป็นที่พักผ่อนหย่อนใจและจัดกิจกรรมสันทนาการในยามว่างเพราะเชื่อว่าศาลาประชาคมจะเป็นเครื่องหมายแสดงถึงความเจริญก้าวหน้าของหมู่บ้าน โดยพวกเขาไม่เคยฉุกคิดว่านี่คือสิ่งที่ชาวบ้านต้องการหรือไม่

“เหมือนอย่างไม่เคย” ตีพิมพ์ในช่วงปี 2516-2518 ซึ่งทำให้ปรัชญาในการทำค่ายถูกตีความหมายใหม่ คนค่ายเริ่มตระหนักถึงการเป็นผู้ให้และผู้รับในคราวเดียวกัน จากค่ายสร้างจึงค่อยๆ ผันมาเป็นค่ายศึกษาและเรียนรู้วิถีชีวิตของชุมชนตามกระบวนการของการเรียนรู้ซึ่งกันและกัน รูปแบบของค่ายในยุคนั้นจึงมีทั้งค่ายสร้าง ค่ายสอน ค่ายศึกษา ค่ายสัมมนา ค่ายสาธารณสุข ค่ายสันทนาการ และค่ายผสม (รวมหลายๆ กิจกรรมเข้าด้วยกัน)

เนื้อหา : นำมาจากเรื่องสั้น “เหมือนอย่างไม่เคย”

จากหนังสือ “ฉันจึงมาหาความหมาย” ของ วิทยากร เชียงกูร

รูปประกอบ : นำมาจากการสรุปค่ายเดือนมีนา 53

 เรียบเรียงโดย สหายบุญส่ง

<<ดาวน์โหลดเอกสารทั้งหมด หรือ เลือก ดาวน์โหลดด้านล่าง>>

เงื่อนไขหลัก คือ
- ลักษณะค่ายจะเป็นรูปแบบใดก็ได้ตามความถนัดและความสนใจของชมรม (ค่ายสร้าง ค่ายเรียนรู้ ค่ายสิ่งแวดล้อม ค่ายสุขภาพ เป็นต้น) แต่ต้องเน้นกระบวนการศึกษาปัญหาของชุมชน โดยจะต้องให้ชุมชนเข้ามามีส่วนร่วม คือ ร่วมคิด ร่วมทำ ร่วมประเมินผล ได้ด้วย
- รูปแบบกิจกรรมเน้นให้กระบวนคิด วิเคราะห์ข้อมูลที่ได้ศึกษามา ซึ่งจะทำให้เราเชื่อมโยงถึงปัญหาของชุมชน ปัญหาของคนจน ปัญหาเรื่องระบบการศึกษา ปัญหาเรื่องระบบสาธารณสุขหรือปัญหาเกี่ยวกับเรื่องสิ่งแวดล้อม เป็นต้น เราจะมองปัญหาเหล่านี้อย่างไร และค่ายอาสาที่เราลงไปทำมันก่อให้เกิดผลอย่างไรโดยจะต้องนำมาวิเคราะห์ แลกเปลี่ยนกันทั้งกับนักศึกษา ชุมชน และหน่วยงานต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง
- จะต้องมีการนำเสนอข้อมูลที่ได้ศึกษามาต่อสาธารณะ เช่น เวทีนำเสนอผลงาน นิทรรศการในมหาวิทยาลัยของตนเอง หรือตามสถานที่ต่างๆ ตามความเหมาะสม

2.ประเด็น “หมู่บ้านเศรษฐกิจพอเพียง” ลงไปร่วมแลกเปลี่ยน เรียนรู้กับชุมชนเศรษฐกิจพอเพียง เพื่อศึกษาว่า เศรษฐกิจพอเพียงที่ชุมชนกำลังดำเนินการนั้น มีรูปธรรมอย่างไร และอะไรที่เป็นหลักสำคัญของเศรษฐกิจพอเพียง เป็นต้น ให้ทุนสนับสนุนไม่เกิน 10 โครงการๆ ละ ไม่เกิน 150,000 บาท

เงื่อนไขหลัก คือ

• ออกค่ายในพื้นที่ที่กำหนดให้เท่านั้น ซึ่งเป็นพื้นที่ที่กำลังดำเนินโครงการร่วมสร้างหมู่บ้านพอเพียง เพื่อรากฐานสุขภาพที่ยั่งยืน ซึ่งทาง สสส. ให้การสนับสนุน(ดูรายชื่อ http://www.dek-kai.org/v03/wp-content/uploads/speciallist.zip)
• กิจกรรมที่ทำต้องเน้นการต่อยอดจากกิจกรรมเดิมของชุมชนที่ทำมาแล้วในโครงการหมู่บ้านพอเพียง หากจะเป็นกิจกรรมใหม่ๆ ต้องเกิดจากความต้องการของชุมชน เพื่อให้บรรลุเป้าหมายของโครงการเดิม
• เป็นค่ายที่เน้นการมีส่วนร่วมของชุมชน และนักศึกษาตั้งแต่ร่วมคิด ร่วมทำ ตลอดจนถึงร่วมติดตามผล การดำเนินงานค่าย
• มีการศึกษาข้อมูลและหลักของเศรษฐกิจพอเพียงที่ชุมชนทำ จากนั้นนำมาวิเคราะห์แลกเปลี่ยน ระหว่างนักศึกษาด้วยกันเอง และนักศึกษากับชุมชน หรือ กับหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เพื่อพัฒนาการทำงานโครงการหมู่บ้านพอเพียงต่อไป
• นำเสนอผลงานการศึกษาของตนเอง เสนอต่อสาธารณะ เช่น ในมหาวิทยาลัยของตนเอง

ในการส่งโครงการเข้ามาขอรับการสนับสนุนนอกจากจะมีเงื่อนไขหลักของแต่ละประเด็นแล้ว ยังมีเงื่อนไขอื่นๆ อีกดังต่อไปนี้

เงื่อนไขทั่วไป

• มีกิจกรรมที่ส่งเสริมให้เกิดความรู้และทัศนคติที่ดีต่อการสร้างเสริมสุขภาพให้กับชุมชนหรือเชื่อมโยงกับเรื่องของการสร้างเสริมสุขภาพ
• เป็นค่ายที่ปลอดเหล้า บุหรี่ และจัดให้มีกิจกรรมรณรงค์ ลด ละ เลิก เหล้าและบุหรี่ให้กับชุมชน
• เป็นโครงการที่ก่อให้เกิดการมีส่วนร่วมระหว่างนักศึกษาและชุมชน กิจกรรมที่ทำต้องคำนึงถึงความต้องการของชุมชนเพื่อให้เกิดประโยชน์อย่างแท้จริง
• ระยะเวลาในการทำค่ายต้องไม่ต่ำกว่า 5 วัน(ไม่รวมวันเดินทาง)จำนวนผู้เข้าร่วมค่าย ในที่นี้หมายถึงเฉพาะนักศึกษา ต้องไม่ต่ำกว่า 35 คน
• สนับสนุนงบประมาณ ประเด็น “ศึกษาปัญหาสังคม”ไม่เกิน 100,000 บาท ประเด็น “หมู่บ้านเศรษฐกิจพอเพียง” ไม่เกิน 150,000 บาท (งบสำหรับก่อสร้างไม่ว่าประเด็นไหนไม่เกิน 30 % ของงบประมาณที่ขอมา) ทั้งนี้จะต้องมีงบประมาณจากส่วนอื่นมาสมทบด้วย แต่จะต้องไม่มาจากองค์กรที่เกี่ยวข้องกับผลิตภัณฑ์สุราและยาสูบ

ในการขอรับทุนสนับสนุนกิจกรรม จะต้องดำเนินการดังต่อไปนี้

ตารางปฏิทินกิจกรรม ค่ายเดือนตุลา

หมายเหตุ: ชมรมไหนที่ส่งโครงการเข้ามาขอรับทุน และได้รับการพิจารณา จะต้องเข้าร่วมกิจกรรมตามตารามปฏิทินที่กำหนดนี้ หากไม่สามารถเข้าร่วมกิจกรรมใดกิจกรรมหนึ่งถือว่าสละสิทธิ์

ชมรม/สโมสร/คณะ หรือกลุ่มอิสระต่าง ๆ ทุกสถาบันการศึกษา ที่สนใจทำกิจกรรมค่ายอาสาพัฒนา ในประเด็นที่กำหนดให้ แต่ยังขาดงบประมาณในการจัดกิจกรรม มูลนิธิโกมลคีมทอง และสำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.) ขอเชิญชวนส่งโครงการเข้ามาขอรับทุนสนับสนุนได้ตั้งแต่วันนี้ จนถึงวันที่ 31 กรกฎาคม 2553 โดยต้องกรอกแบบฟอร์มรายละเอียดโครงการตามที่กำหนดให้เท่านั้น (แบบฟอร์ม คลิ๊กที่นี่) ทั้งนี้ในรอบแรก ให้ส่งโครงการตามแบบฟอร์มมาทาง E-mail เท่านั้น (health_camp3@hotmail.com)

สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมที่ : คุณพนิดา บุญเทพ หรือ คุณสมรักษ์ อุตจันดา
โทรศัพท์ 02-412-0744 ,02-866-1557 ต่อ 20 มือถือ 08-9796-6985 โทรสาร 02-848-9756

สังคมไทยยังมีปัญหาที่ซุกซ่อนตัวอยู่ภายใต้หน้ากากของวาทกรรม “การพัฒนา” อีกมากมาย โดยเฉพาะชุมชนในชนบท ที่ถูกละเมิดสิทธิของตนเอง ไม่ว่าจะมาจากการกำหนดนโยบายการพัฒนาของรัฐ ที่ไม่คำนึงถึงความต้องการของชุมชน เช่น การให้สัมปทานนายทุนเข้ามาเปิดเหมืองแร่ ตัดไม้ สร้างเขื่อน หรือการประกาศพื้นที่อุทยานทับซ้อนที่ดินทำกินของชุมชน หรือสิทธิในเรื่องสัญชาติของพี่น้องชาติพันธ์ เราในฐานะที่บอกว่าตัวเองคือ นักศึกษา ปัญญาชน ผู้ได้รับการศึกษา จะทำอะไรได้บ้างในสถานการณ์ปัจจุบันนี้ …………?

สภานักศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ ซึ่งเป็นกลุ่มนักศึกษาที่ทำกิจกรรมเพื่อสังคมมาโดยตลอด การทำกิจกรรมแต่ละครั้งจะเน้นการมีส่วนร่วมของชุมชนรวมถึงการรักษาเผยแพร่ภูมิปัญญาชุมชนวัฒนธรรมประเพณี วิถีชีวิตชุมชน อาทิเช่น ประเพณีที่เกี่ยวข้องวิถีชีวิตของชาวส่วย สถานทีสำคัญชุมชนเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจและดำรงอยู่ร่วมกันได้ ด้วยการพึ่งพาอาศัยกันโดยไม่ยึดติดกับวัตถุนิยมหรือสังคมที่มีแต่การแข่งขัน

สำหรับโครงการปฐมบทใหม่ค่ายอาสาพัฒนาสร้างเสริมสุขภาพ Health @ Camp “ค่ายเปลี่ยนคน คนเปลี่ยนความคิด” ปีนี้ ทางสภานักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ ได้จัดโครงการค่ายเรียนรู้วัฒนธรรม ประเพณี วิถีชีวิตพอเพียงชุมชนสร้างสุข ขึ้น ภายใต้การสนับสนุนของมูลนิธิโกมลคีมทอง ร่วมกับสำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.) เพื่อช่วยพัฒนาและแลกเปลี่ยนเรียนรู้ซึ่งกันและร่วมกัน ระหว่างนักศึกษากับชุมชนในเชิงบวกเสริมสร้างภาวะผู้นำ สร้างแนวทางวิถีชีวิตสร้างสุขของชุมชนแบบพึ่งพาตนเอง ส่งเสริมให้เกิดความรู้และทัศนคติที่ดีต่อการสร้างเสริมสุขภาพให้กับชุมชน เกิดการบริหารจัดการภายในชุมชนแบบพอเพียงและใช้วัฒนธรรม ประเพณี ในการดำเนินชีวิตให้เป็นชุมชนต้นแบบในการศึกษาเรียนรู้ สร้างความมีคุณธรรมของนักศึกษา เพื่อตอบสนองต่อปรัชญาวิสัยทัศน์ของมหาวิทยาลัยที่เน้นด้านการพัฒนาท้องถิ่น

โดยพื้นที่ที่ทางสภานักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ ได้เลือกเป็นพื้นที่ออกค่าย คือ บ้านหนองมอญ หมู่ที่10 ตำบลหนองห้าง อำเภออุทุมพรพิสัย จังหวัดศรีสะเกษ ชื่อของหมู่นั้นเดิมที่ตั้งตามสัญญาลักษณ์หรือสิ่งที่พบเห็นโดดเด่นนั่นก็คือ มี ต้นหม่อนใหญ่ขึ้นอยู่ริมหนองน้ำที่อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของหมู่บ้าน และชาวบ้านบ้านหนองมอญนั้น ส่วนใหญ่จะเป็นชาวส่วยที่มีการรับอารยะธรรมจากดินแดนอีสานใต้ และที่สำคัญชุมชนบ้านหนองมอญนี้ ได้รับการสนุบสนุนชุมชนตัวอย่างและเป็นชุมชนที่เป็นเครือข่ายกับสำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.)

ด้วยเหตุผลข้างต้นนี้ทางสภานักศึกษาฯจึงมีความประสงค์ที่จะสร้างกิจกรรมของนักศึกษาให้เข้าถึงชุมชนโดยเน้นการทำงานกับชุมชนเพื่อเป็นประสบการณ์นอกห้องเรียนหรือเรียกอีกอย่างว่า “การเรียนนอกฤดู” ทั้งเป็นการเรียนรู้ในด้านวิถีชีวิต วัฒนธรรมและประเพณีชุมชน เป็นการแลกเปลี่ยนองค์ความรู้ระหว่างนักศึกษากับชุมชน เพื่อนำไปสู่การสร้างเครือข่ายความร่วมมือระหว่างมหาวิทยาลัยกับชุมชน

กิจกรรมหลายๆ รูปแบบ ที่ออกแบบไว้ให้ตอบวัตถุประสงค์ของค่าย ที่ต้องการนำพาสมาชิกชาวค่ายได้เรียนรู้วัฒนธรรมประเพณี และวีถีของชุมชน ตลอดจนการแลกเปลี่ยนชุดความรู้ระหว่างนักศึกษากับชุมชน ไม่ว่าจะเป็นการเป็นสร้างความสัมพันธ์ระหว่างชาวค่ายและคนในชุมชน โดยใช้กิจกรรม “พ่อฮักแม่ฮัก” การศึกษาสภาพภูมิศาสตร์ชุมชนและบริบทของชุมชน มีการเก็บและศึกษาข้อมูลด้านภาษาของชุมชน โดยมีปราชญ์ชาวบ้านเป็นผู้ให้ข้อมูล และท้ายที่สุดเป็นการจัดนิทรรศการโครงการ “ค่ายเรียนรู้วัฒนธรรม ประเพณี วิถีชีวิตพอเพียงชุมชนสร้างสุข” ซึ่งเป็นการนำชุดความรู้ที่ได้มานำเสนอ

สิ่งที่ได้รับจากค่ายครั้งนี้ คือ บรรยากาศการทำงานร่วมกันของเพื่อนจากต่างสถาบัน เกิดการเรียนรู้กระบวนการการทำงานที่แตกต่างกัน การทำงานเป็นทีมส่งผลให้มีการแสดงความคิดเห็นและปรึกษาหารือร่วมกัน ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของ ความสัมพันธ์และมิตรภาพ ในประเด็นการเรียนรู้ เกิดกระบวนการศึกษาและเรียนรู้ประวัติศาสตร์ชุมชน เอกลักษณ์และภูมิปัญญาของชุมชน ซึ่งเป็นชุดความรู้ใหม่ ในมิติที่แตกต่างจากแนวคิดของตนแต่เดิม

“ รู้สึกว่าตัวเองได้เรียนรู้เรื่องราวต่างๆ ที่ไม่เคยรู้มาก่อน ไม่ว่าจะเป็นวิถีชีวิตของคนในชุมชน ชีวิตความเป็นอยู่ สภาพทางสังคม รวมไปถึงขนบธรรมเนียมประเพณีต่างๆ ของชุมชน ที่สืบทอดกันมาช้านาน รู้สึกดีใจและภูมิใจที่ได้ร่วมกิจกรรมกับเพื่อนๆ ที่ทำความดีแก่สังคม และยังรู้สึกว่าคนเราคนก็ต่างความคิด แต่เมื่อมาอยู่รวมกันหลาย ๆคน ก็จะมีหลากหลายความคิด การมาค่ายครั้งนี้ทำให้เราเปลี่ยนแปลงตัวเองได้มากเลยทีเดียว เช่น ทำให้เรามีจิตใจที่เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ คิดอยากจะช่วยเหลือผู้อื่น อยากช่วยสังคมให้พัฒนาไปในทางที่ดีขึ้น ”

มนัส บุญลับ

ชมรมอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยราชภัฎศรีสะเกษ

สนุกที่ได้มีโอกาสมาเรียนรู้วิถีชีวิตของคนในหมู่บ้านหนองมอญ รู้สึกว่าชาวบ้านที่นี่ให้การต้อนรับพวกเราเป็นอย่างดี และรู้สึกว่าค่ายนี้ทำให้ได้มีโอกาสรู้จักกับเพื่อน ๆ จากหลากหลายสถาบัน มีมิตรภาพเกิดขึ้นภายในค่าย มีการช่วยเหลือซึ่งกันและกัน กิจกรรมต่าง ๆ ภายในค่ายทำให้ได้เรียนรู้วิถีชีวิต ประวัติศาสตร์ของหมู่บ้าน เรียนรู้ขั้นตอนการทำนาและการปลูกพริก ได้เรียบนรู้การทำงานเป็นทืมร่วมกับผู้อื่น และรู้เครื่องมือที่ใช้เก็บข้อมูลที่หลากหลาย ค่ายนี้ให้อะไรมากกว่าการมาร่วมกิจกรรม…..

วนารักษ์ หงษา

องค์การบริการนักศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฎศรีสะเกษ

มันดีจริง ๆ สำหรับตัวฉัน รู้สึกว่าเป็นอะไรที่แปลกใหม่และได้ทั้งความรู้ ประสบการณ์ มิตรภาพที่ดี รู้จักกับหลาย ๆ คน ต่างท้องถิ่นต่างสถาบัน ต่างวัฒนธรรม ต่างความคิด แต่เมื่อมาอยู่อยู่ตรงนี้แล้ว มันเป็นการสร้างคน มีการประเมินตนเองอย่างหนึ่ง ให้รู้จักปรุบปรุงัตวกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นได้ในแต่ละวัน สิ่งที่เกิดการเปลี่ยนแปลงในตัวฉัน ทางด้านร่างกายไม่เท่าไหร่ แต่จิตใจความคิดนั้นสำคัญ ในการมาอยู่ค่ายครั้งนี้ รู้สึกว่ามันเปลี่ยนแปลงทั้งชีวิตเลย ซึ่งแต่เดิมฉันเคยแต่อยู่กับพ่อแม่ ไม่ค่อยได้พบปะผู้คนมากมาย

ศระวิน พูลสวัสดิ์

ค่ายอาสาพัฒนาชนบท มหาวิทยาลัยราชภัฎอุดรธานี

เด็กค่าย……. ฮู้ลาลาฮู้ลาลา…..กุงกิ้งกุงกิ้ง …………………………

เป็นอย่างไรกันบ้างคะ ยังจำเสียงร้อง และท่าเต้นในแบบฉบับเด็กค่ายกันได้ไหมเอ๋ย…คิดว่าหลายคนต้องยังจำกันได้นะคะ

เมื่อวันที 11–13 มิถุนายน 2553 ที่ผ่านมา มูลนิธิโกมล คีมทอง โดยโครงการปฐมบทใหม่ค่ายอาสาพัฒนาสร้างเสริมสุขภาพ หรือ “ค่ายเปลี่ยนคน คนเปลี่ยนความคิด” ได้จัดกิจกรรมสรุปบทเรียนค่ายฯ ขึ้น ณ บ้านผู้หว่าน อ.สามพราน จ.นครปฐม โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ตัวแทนของแต่ละชมรม ที่ได้รับทุนสนับสนุนในการทำกิจกรรมค่ายอาสาพัฒนาฯ ในช่วงปิดเทอมภาคฤดูร้อนที่ผ่านมาร่วม

1.ทบทวนสรุปสิ่งที่ได้จากการทำค่าย และบทเรียนที่ได้เรียนรู้

2.แลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงานค่ายอาสาของนักศึกษา

3.สร้างสรรค์กำลังใจและความคิดต่อการทำงานกิจกรรมนักศึกษา สานความสัมพันธ์ และวางแผนการทำงานเชื่อมเครือข่ายระหว่างกัน

ในงานมีตัวแทนชมรม/คณะ/กลุ่มอิสระ จากมหาลัยวิทยาลัยต่างๆ ทั่วประเทศเข้าร่วมเกือบ 200 คน โดยตลอด 3 วัน มีกิจกรรมต่างๆ มากมาย

วันศุกร์ที่ 11 มิถุนายน 2553

ก่อนอื่นก็ไม่พ้นต้องลงทะเบียนกันก่อนนะคะ น้องๆเริ่มทยอยมากันตั้งแต่ 07.00 น. กันเลย บรรยากาศก็ค่อนข้างคึกคัก เพราะหลายคนเคยเจอกันแล้วเมื่อตอนปฐมนิเทศ หลายคนมาจากมหาลัยเดียวกัน หลายคนข้ามถิ่นไปช่วยเพื่อนจากภาคอื่นทำค่าย แต่หลายคนก็เป็นน้องใหม่ รุ่นพี่พึ่งพามาครั้งแรก การมาพบเจอกันครั้งนี้ก็เลยทำให้บรรยากาศค่อนข้างเป็นกันเอง แว่วเสียงพูดคุยกันตลอดเวลา จนพี่ๆ ที่ทำหน้าที่รับลงทะเบียนต้องตะโกนแข่งกับเสียงน้องๆที่มีร่วม 200 คนกันเลยทีเดียวจากนั้นก็เข้าสู่กิจกรรมสันทนาการ ที่พี่ๆ ซ้อมใหญ่กันเพียงคืนเดียว เพื่อสร้างความบันเทิงให้กับน้องๆ หรือที่มักพูดกันให้เป็นทางการก็เพื่อ สร้างความคุ้นเคยให้กับน้องๆ ที่อาจจะพึ่งพบกันครั้งแรก ผ่านการร้องเล่น เต้นรำ กันนี่แหละ หลายคนยังใหม่ ก็ออกอาการเขิน บางคนเป็นแกนนำค่าย สายวิชาการไม่คุ้นกับการต้องมาเต้นแบบแหว๋วๆ แบบนี้ก็ออกอาการเต้นไม่ออก สุดท้ายก็ไม่พ้นโดนพี่ๆ แกล้งจนได้ แต่พอผ่านไปสักเพลง 2 เพลง ทุกคนก็เริ่มขยับโดยอัตโนมัติ งา นนี้ทีมสันทนาการของเรา ลงทุนแต่งเพลงใหม่ คิดท่าเต้นใหม่ เพื่อจะได้ไม่ซ้ำแบบใคร ให้น้องๆได้สนุกกันเต็มที่ จะได้คลายเครียดกันนะคะ

ต่อจากนั้นก็เข้าสู่หมวดของกิจกรรมวิชาการกันต่อคะ โดยกิจกรรมนี้ เป็นการทบทวนการทำค่ายของแต่ละชมรม ทบทวนว่าค่ายของตัวเองเป็นค่ายอะไร มีเป้าหมายอย่างไร มีกิจกรรมอะไรบ้างที่นำไปสู่เป้าหมาย ผลในเชิงบวก และลบ ต่อทั้งตนเอง ชาวค่าย ชุมชน สุดท้ายก็มาจบที่ ปัญหาและอุปสรรคของการทำค่าย ซึ่งในกิจกรรมนิ้วิทยากรได้แบ่งกลุ่มย่อยโดยให้แต่ละชมรมเลือกกลุ่มตามรูปภาพที่กำหนดให้ ซึ่งในแต่ละภาพก็จะสื่อถึงลักษณะค่ายที่น้องๆลงไปทำ เช่น ค่ายอนุรักษ์ ค่ายสร้าง ค่ายสุขภาพ ค่ายเรียนรู้ เป็นต้น โดยไม่ได้บอกว่าแต่ละภาพสื่อถึงค่ายแบบไหน แต่ให้น้องๆ เลือก และตีความกันเอาเอง จากนั้นเมื่อทุกคนเลือกกลุ่มและภาพได้แล้ว ก็ให้พูดคุยแลกเปลี่ยนกันเองในกลุ่ม โดยมีพี่เลี้ยง(เยี่ยมค่าย) ค่อยชวนคุย จากนั้นก็ให้แต่ละกลุ่มย่อย สรุป นำเสนอเป็นนิทรรศการของกลุ่มตัวเอง แล้วชักชวนเพื่อนๆจากกลุ่มอื่นเข้าชมนิทรรศการของตัวเองให้ได้มากที่สุด

ในภาคกลางคืน หลังจากที่ผ่านการทบทวนโครงการกันแล้ว ซึ่งน้องหลายคนถึงกับปวดหัว เพราะการทบทวนเช่นนี้เป็นสิ่งใหม่ที่เคยทำ ภาคกลางคืนพี่ๆ เลยจัดฉายหนังสั้นเรื่อง “มอแกน” เป็นเรื่องราวของชาวมอแกนที่อาศัยในทะเลอันดามัน เล่าถึงวิถีชีวิตหลังเกิดคลื่นสึนามิ ผ่านตัวเอกของเรื่องที่เป็นเพศทางเลือก หรือที่หลายคนเรียกว่า “กระเทย” หนังนำเสนอออกมาแบบตลกๆ เรียกเสียงหัวเราะจากน้องๆให้ได้ผ่อนคลายกันบ้าง แต่หลังจากดูหนังเสร็จก็ยังคงมีเรื่องให้ได้ขบคิด ว่า “ดูหนังแล้วได้อะไร” คำถามง่ายๆ แต่คำตอบที่ได้ไม่ได้ง่ายตามคำถาม เพราะหลายคนแสดงความคิดเห็นออกมาได้อย่างน่าสนใจว่า “คนเราไม่ว่าจะเชื้อชาติไหน เผ่าพันธ์อะไร ก็คือคนเหมือนกัน มีสิทธิของความเป็นคนเท่ากัน” หรือ “หากเราจะไปทำค่ายที่นั้น เราจะทำอย่างไรกับชุมชนที่เกิดการเปลี่ยนแปลงไปแบบนี้” เป็นต้น มองหน้าน้องๆ แต่ละคนหลังจากดูหนังและแลกเปลี่ยนกันแล้ว หลายคนยังมีสีหน้าครุ่นคิด หลายคนเรียกร้องขอหนังสั้นชุดนี้เอาไปเผยแพร่ และขบคิดกันต่อ ….เวลาสุดท้ายของค่ำคืนนี้ก็มาถึง พี่ๆ ร่วมกันส่งน้องเข้านอนด้วยเพลงอันคุ้นเคย …….“……..คืนนี้ถ้าเธอหนาว ร่วมผิงดาวบนฟ้า จากรัก จากศรัทธา ของเรา………..”

วันเสาร์ที่ 12 มิถุนายน 2553

หลังจากทานข้าวเช้ากันมาแบบอิ่มหนำสำราญกันแล้ว กิจกรรมของเช้าวันนี้ก็ยังคงเริ่มกันที่สันทนาการ เพื่อเรียกความพร้อมของน้อง ซึ่งมีด้วยกันหลากหลายเกมส์ บางเกมส์เน้นสนุก บางเกมส์เน้นไหวพริบ ซึ่งถ้าใครช้า ก็ไม่พ้นโดนพี่ๆ จับมาแกล้งหน้ากลุ่ม หลังจากสนุกกับการสันทนาการกันแล้ว ก็เข้าสู่กิจกรรมที่เป็นเนื้อหาสาระกันต่อ โดยในวันที่ 2 ของการทำกิจกรรมในครั้งนี้ มีเป้าเพื่อให้น้องๆที่มาร่วมกิจกรรมได้ทบทวนตัวเอง หลังจากที่เมื่อวานได้ทบทวนโครงการค่ายของตัวเองแล้ว วันนี้กิจกรรมจึงเป็นไปเพื่อกลับมาทบทวนตัวเอง ทบทวนคนทำงานบ้าง ว่าได้เรียนรู้อะไร ภายหลังจากไปทำค่ายมา “ค่ายทำให้ คนเปลี่ยนความคิดอย่างไร” ผ่านกิจกรรม Body Paint โดยแบ่งเนื้อหาเป็น

หัว หมายถึง ความคิด ความเชื่อ ความเข้าใจต่อสังคม คนชนบท ฯลฯ

ตา หมายถึง มุมมองต่อชีวิต และการใช้ชีวิตในสังคม

หัวใจ หมายถึง จิตใจ ความรู้สึก ความประทับใจ

มือ หมายถึง ทักษะ ประสบการณ์ด้านทักษะต่างๆ เช่น การพูด การแสดงออด การเขียน การเล่นเกม การให้คำปรึกษา ฯลฯ

ขา หมายถึง สิ่งที่มุ่งหวังอยากจะเดินต่อไป

ต่อจากนั้นช่วงบ่าย เพื่อให้น้องๆได้ผ่อนคลายจากการทำกิจกรรมที่ค่อนข้างจะต้องคิดมาตลอด 2 วัน ในช่วงบ่ายของวันนี้ พี่ๆจึงคิดกิจกรรมให้น้องได้สนุกร่วมกัน ผ่านกิจกรรม กีฬาพื้นบ้าน โดยแบ่งกลุ่มน้องๆ ออกเป็น 5 สี มีการส่งตัวแทนเข้าแข่งขันในกีฬาแต่ละประเภท รวมทั้งประกวดกองเชียร์ สิ้นเสียงนกหวีด น้องๆ ต่างออกลวดลายเชียร์กันแบบเมามันส์ แต่ก็มักจะต้องหยุดชะงัก เนื่องจากยังมีพี่ตัวป่วนคอยเปานกหวีดแกล้งให้ทุกสีปั่นป่วนหรือไม่ก็สาดน้ำเข้าใส่ หรือโยนถุงลูกโป่งที่มีน้ำอยู่ใส่กลางวงที่น้องๆกำลังเชียร์กันอย่างสนุกสนาน ….ด้านนักกีฬาเองก็เอาจริงเอาจังกับการแข่งขัน ไม่ว่าจะเป็นเกมส์ ส่งถุงน้ำ วอลเล่ย์บอลน้ำ หรือวิ่งวงกลม โดยเฉพาะเกมส์สุดท้ายพี่เลี้ยง ร่วมทั้งวิทยากร ต้องลงแข่งขันด้วย ..แม้พี่จะมีเล่ห์เหลี่ยม และคนน้อยกว่า (ซึ่งคิดว่าน่าจะง่ายต่อเกมส์นี้) แต่น้องๆ ก็เป็นฝ่ายชนะไปอย่างง่ายดาย ….ช่วงสุดท้ายของกิจกรรม เป็นช่วงเอาคืน งานนี้น้องๆมีการนัดหมายเอาคืนจากพี่ๆ โดยเฉพาะตัวป่วนของงาน ที่โดนน้องๆ เอาคืนแบบเปียกไปทุกรูขุมขนทีเดียว …จบกิจกรรมแบบชุ่มฉ่ำกันทั่วหน้า…………..

ในส่วนของภาคกลางคืน น้องๆได้รับโจทย์จากวิทยากรว่า ให้แต่ละกลุ่มเตรียมการแสดง ซึ่งการแสดงนั้นจะต้องมีเนื้อหาเกี่ยวกับการเรียนรู้ที่เกิดขึ้นจากการเข้าร่วมกิจกรรมสรุปบทเรียนในครั้งนี้ โดยมีเวลาให้กลุ่มละ 10 นาที งานนี้มีคณะกรรมการให้คะแนน ซึ่งกรรมการที่ออกนั้น เรียกเสียงหัวเราะจากน้องๆ ได้แบบเหนือความคาดหมาย แต่ก่อนที่จะชมการแสดงจากแต่ละกลุ่ม พี่กระรอก หรือ คุณวีรพงษ์ เกรียงสินยศ กรรมการและผู้จัดการของมูลนิธิโกมล คีมทอง ซึ่งเป็นพี่ที่คอยให้คำปรึกษา เกี่ยวกับโครงการมาตลอด ได้มาพบปะและให้กำลังใจแก่น้องๆ โดยพี่กระรอกได้ฝากไว้เป็นแง่คิดแก่น้องๆ ว่า “สังคมไทยอยู่ในมือของ นิสิต นักศึกษา ทุกคน ฉะนั้นจึงอยากให้ช่วยกันดูแลสังคมนี้ให้ดีขึ้น” หลังจากที่พี่กระรอกได้ให้แง่คิดกับน้องๆ แล้ว ก็ถึงเวลาของการแสดงของแต่ละกลุ่ม แต่ละกลุ่มก็เรียกเสียงฮ่าจากเพื่อนๆ

หลังจากการแสดงของกลุ่มสุดท้ายเสร็จ ช่วงสุดท้ายของกิจกรรมภาคกลางคืน เป็นกิจกรรมจุดเทียนส่งกำลังใจให้คนค่าย โดยมีพี่ๆ ทีมสร้างบรรยากาศ ออกไปเตรียมสถานที่ไว้รอ จากนั้นก็พาน้องๆ หลับตา เดินออกมานั่งเป็นวงกลม ตามด้วยการจุดเทียนสร้างบรรยากาศ เปิดกิจกรรมด้วยบทเพลง เทียน(หนึ่ง) …. “เทียนหนึ่งถูกจุดที่นี่ เทียนนี่ถูกจุดลุกไสว …….บัดนี้เทียนถึงการมอดดับ ลาลับไปจากเพื่อนพ้อง แต่ ณ ที่นี่เรืองรอง ขอเทียนน้องส่องทดแทน……” หลังจากนั้นตัวแทนของพี่พูดให้กำลังใจน้อง จากนั้นก็ให้แต่ละกลุ่มส่งตัวแทนออกมาพูดความรู้สึกของตัวเอง…… หลายคนให้คำมั่นสัญญาว่า ไม่ว่าจะอย่างไรจะไม่ทิ้งเส้นทางสายนี้เด็ดขาด เพราะต่างก็เชื่อว่า ค่ายให้อะไรกับคนทำมากมาย …………….ปิดท้าย ด้วยการส่งน้องเข้านอนด้วยบทเพลง …………………..

วันอาทิตย์ที่ 13 มิถุนายน 2553

และแล้ว งานเลี้ยงก็เดินทางมาถึงช่วงสุดท้าย ไม่มีงานเลี้ยงใดไม่เลิกลา ก่อนร่ำลา เราก็ยังต้องครุ่นคิดกันต่อ ถึงกิจกรรมที่ร่วมกันทำมาตลอด 3 วัน ร่วมกันสรุปว่าเราได้อะไรไปบ้าง หรือเราอยากบอกอะไรกันบ้าง ร่วมไปถึง เราอยากทำอะไรร่วมกันบ้าง ในฐานะเด็กค่าย หรือเด็กกิจกรรม ……โดยแต่ละภาคแบ่งกลุ่มไปพูดคุยกัน หลายภาคมีข้อเสนอที่จะทำกิจกรรมร่วมกัน เพื่อกระชับความสัมพันธ์ รวมไปถึงเพื่อแลกเปลี่ยนการทำงาน ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน …….. ภาพที่เกิดขึ้น ทำให้เราในฐานะคนทำงาน ยิ้มแก้มแทบปริ ไม่ง่ายเลยที่จะเดินทางมาถึงวันนี้ …..

สุดท้าย ขอบคุณทุกรอยยิ้ม และพลัง ที่น้องๆ เอามาฝากพี่ๆ เอามาแบ่งปันกับเพื่อนๆ ทำให้เรารู้ว่า ถนนเส้นนี้ เราไม่ได้เดินอยู่คนเดียว เรายังมีเพื่อน มีพี่ มีน้องที่พร้อมจะเข้ามาสานต่อสิ่งที่เราได้ทำมา (ซึ่งนั้นแหละ เราก็สานต่อมาจากรุ่นพี่ของเราอีกที) ดังนั้น ใครที่คิดว่าถนนสายนี้จะตัน คงต้องเปลี่ยนความคิดใหม่ซะแล้วแหละ…. อย่างน้อย “ณ ที่นี่เรืองรอง เพราะเทียนของน้องจะส่องทดแทน………………..”

พวกเราร่ำลากันด้วยบทเพลง “กำลังใจ” เพราะกำลังใจเป็นสิ่งสำคัญ

และเราจะกลับมาพบกันอีก