“เหมือนอย่างไม่เคย” เลือกนำเสนอช่องว่างระหว่างเมืองและชนบท ผ่านเรื่องราวของนักศึกษาจากกรุงเทพฯ กลุ่มหนึ่งที่เดินทางไปช่วยพัฒนาหมู่บ้านแร้นแค้นในต่างจังหวัด พวกเขาได้ช่วยกันสร้างศาลาประชาคมขึ้นมาหลังหนึ่งเพื่อให้ชาวบ้านได้ใช้เป็นที่พักผ่อนหย่อนใจและจัดกิจกรรมสันทนาการในยามว่างเพราะเชื่อว่าศาลาประชาคมจะเป็นเครื่องหมายแสดงถึงความเจริญก้าวหน้าของหมู่บ้าน โดยพวกเขาไม่เคยฉุกคิดว่านี่คือสิ่งที่ชาวบ้านต้องการหรือไม่

จาก(อดีต)เด็กค่าย สู่เส้นทางที่หลากหลาย สู่สังคมที่กว้างใหญ่ สู่ ภาระหน้าที่และการทำงาน ยังจำได้ไหม ทำเพื่อใครในสังคม…